Πριν 200 χρόνια  μόνο το 10% του παγκόσμιου πληθυσμού ζούσε στις Πόλεις ενώ σήμερα ζει πάνω από το 50%,  το οποίο προβλέπεται να ξεπεράσει το 70% έως το 2050.

Η συγκεκριμένη τάση στηρίζεται στα πλεονεκτήματα που προσφέρουν οι Πόλεις όπως, καλύτερες ευκαιρίες απασχόλησης, μόρφωσης, υγειονομικής περίθαλψης και ψυχαγωγίας. Η ραγδαία αύξηση του πληθυσμού των πόλεων, στις περισσότερες των περιπτώσεων πέρα από κάθε πρόβλεψη και σχεδιασμό, παράγουν σημαντικά προβλήματα, όπως μόλυνση του περιβάλλοντος, κυκλοφοριακά προβλήματα, προβλήματα στέγασης και άλλα, τα οποία υποβαθμίζουν σημαντικά την ποιότητα ζωής.

Μπορούν οι Πόλεις να προσφέρουν καλύτερη ποιότητα ζωής στο μέλλον ή είναι καταδικασμένες στην παρακμή που προκαλεί η ίδια η ανάπτυξή τους;

Μπορούμε να αλλάξουμε τα μεταπολεμικά αναπτυξιακά πρότυπα, που οδήγησαν στο σημερινό αστικό περιβάλλον;

Ο πολεοδομικός σχεδιασμός παραδείγματος χάρη, δεν θα έπρεπε να ξεφύγει από τα καθιερωμένα πρότυπα και να επιβάλλει μια νέα πολεοδομική και αισθητική αντίληψη, αξιοποιώντας την ενέργεια από τον ήλιο, τον αέρα και την γεωθερμία;

Το πρόσφατα καθιερωμένο «Ενεργειακό Πιστοποιητικό» για τα κτίρια αποτελεί ένα πρώτο πολύ θετικό βήμα.

Θα μπορούσαμε να ελπίζουμε ότι στο μέλλον οι Πόλεις θα απαλλαγούν από το καυσαέριο και το νέφος και θα καλύπτουν τις ανάγκες τους από ανανεώσιμε πηγές ενέργειας , οι οποίες εκτός από φιλικές στο περιβάλλον είναι και ανεξάντλητες;

Θα μπορούσαμε να ελπίζουμε ότι για κάθε  τετραγωνικό οικοδομήσιμης γης θα εξασφαλίζουμε τρία τετραγωνικά πράσινου;

Μπορούμε να ελπίζουμε ότι στο μέλλον  οι πόλεις θα γίνουν πιο ανθρώπινες, προσφέροντας στους πολίτες τους καλύτερη ποιότητα ζωής;

Η τεχνολογία για να κάνουμε τις Πόλεις ανθρώπινες υπάρχει, οι αποφάσεις που απαιτούνται καθυστερούν.

Οι Πόλεις στο μέλλον δεν χρειάζεται να είναι έξυπνες, απαιτούν όμως έξυπνες αποφάσεις.



Αφήστε μία απάντηση